Het is alweer een aantal jaar geleden. Ik was net 15 en zat in drie Havo. Op een dag kregen we allemaal een oproep voor een onderzoek door de schoolarts. Het onderzoek zou een week later plaatsvinden. In de tussenliggende tijd werd er al veel gespeculeerd over het onderzoek en wat er ons te wachten stond. De wildste geruchten deden de ronde. Vooral over het onderzoek onder de gordel. De schoolarts was volgens de verhalen dikwijls een oudere vrouw die er blijkbaar zichtbaar genoegen in had om jonge jongens eens lekker aan hun balletjes te voelen.

Op de dag zelf was ik als tweede van de klas aan de beurt. Het onderzoek vond plaats in een wijkgebouw in de buurt van de school en stipt om 09.00 uur en melde ik mezelf aan de balie. Eerlijk gezegd was ik toch wel een beetje zenuwachtig want het gebeurt natuurlijk niet elke dag dat je jezelf voor iemand anders helemaal moet uitkleden en dat er iemand zomaar in je onderbroekje kijkt.

Ik moest even plaatsnemen in de wachtkamer. Terwijl ik daar zat ging er plots een deur open en kwam de jongen naar buiten die voor mij aan de beurt was. Jij mag nu naar binnen zei hij met een rood hoofd. Het was wel duidelijk dat hij zich ook niet op zijn gemak voelde en een beetje schuchter betrad ik de spreekkamer.

Een jonge vrouw van een jaar of 30 zat achter een bureau. Ze stond op, stelde zich voor en gaf me een hand. Hallo zei ik, ik ben Bart, zo relaxed mogelijk. Ga zitten zei ze en ze wees naar een stoel die voor haar bureau stond. We gaan eerst samen even een vragenlijst doornemen en daarna mag je naar de dokter voor het lichamelijk onderzoek. Een hele lijst aan vragen passeerde de revue. Vragen over ziektes die ik vroeger had gehad, over mijn leefgewoontes, m'n familie, m'n vrienden, hoe het op school ging etc. Het was op zich wel een prettig gesprek en na enkele minuten voelde ik me al op m'n gemak. Tenslotte deed ze nog even een hoor- en ogentest. Dit ging allemaal lekker. Ik kon de piepjes goed horen en alle letters zien. Dan neemt de dokter het onderzoek verder over zei ze en ze opende de deur van het kleedhokje. Kleedt jezelf maar even helemaal uit. Je onderbroek mag je aanhouden en wacht maar even tot de dokter je komt halen. Ik trok eerst m'n schoenen en sokken uit. Daarna volgden m'n shirt en spijkerbroek die ik aan het haakje ophing. Ik naam plaats op het krukje en wachtte geduldig, slechts gekleed in m'n witte sportslip op de dokter. Tot nu toe was het onderzoek wel goed verlopen en och, dat snelle onderzoek door die oudere vrouw zou ook allemaal wel meevallen. De verhalen werden immers dikwijls overdreven.

Plotseling ging de deur open. Een jonge jongen van een jaar of 25 stond voor me. Was dit de arts ? Dit had ik echt niet verwacht. In plaats van een oudere vrouw stond hier een jonge knul, gekleed in een spijkerbroek en een lekker vlot shirt. Hij liep op sportschoenen en had kort blond haar en donker bruine ogen. Hoi, zei hij, terwijl hij me een hand gaf, ik ben Michel. Bart zei ik, een beetje beduusd. Moest deze jongen mij gaan onderzoeken ? Het kon m'n oudere broer wel zijn. Neem plaats zei de arts en hij wees op z'n plakkerige stoel van kunstleer tegenover z'n bureau. Zonder iets te zeggen nam hij de lijst door die de assistente had ingevuld. Oké zei hij, nadat hij de lijst had doorgenomen, dat ziet er allemaal wel goed uit. Doe je aan sport ? Squash antwoordde ik een beetje verlegen. Ha dat is toevallig zei de arts. Dat doe ik zelf ook. Leuke sport hè ? Ik knikte beduusd ja.Dan zullen we eens even kijken of je lichamelijk ook helemaal in orde bent. Kom hier maar even staan en hij wees naar een meetlat aan de muur. Voeten bij elkaar en hakken tegen de muur. Recht vooruit kijken, en hij duwde m'n kin en beetje omhoog. Goed zo ja, 1.85. Ga nu maar even op de weegschaal staan. De wijzer bleef bij de 70 steken.
Mooi gewicht hoor zei de arts. Kom nu maar even voor me staan. Hij pakte z'n stethoscoop en plaatste het koude stalen plaatje op m'n borst. Hij luisterde aandachtig en ik moest enkele keren diep adem halen en langzaam uitademen. Vervolgens luisterde hij ook nog eens op m'n rug terwijl hij z'n andere hand tijdens het in en uit ademen aan op mijn borst hield. Klinkt goed hoor zei hij lachend en haalde de bloeddrukmeter tevoorschijn. Nadat hij m'n bloeddruk had opgenomen keek hij ook nog even in m'n keel terwijl hij met een spateltje m'n tong naar beneden duwde. Daarna moest ik de kamer op en neer lopen. Een beetje vernederend was het eigenlijk wel om daar zo in je slipje te lopen terwijl er een andere jongen toekeek. Tot overmaat van ramp moest ik vervolgens nog een keer opnieuw de kamer op en neer lopen. Ga eens op je tenen staan zei de arts toen ik weer voor hem stond. En terwijl ik dit deed moest ik ook m'n handen boven m'n hoofd uitsteken. Ik voelde mezelf wel een beetje opgelaten. Draai nu jezelf maar eens om zei de arts en hij kwam achter me staan. Buig eens even voorover en terwijl ik zo voorover gebogen stond gleed de hand van de dokter over m'n ruggenwervel. Bij m'n slip aangekomen schoof hij deze een beetje naar beneden, net tot halverwege m'n billen. Hij plaatste z'n duimen onder aan m'n rug en voelde heel uitvoerig aan alle spieren en botten.

Daarna moest ik op de behandeltafel gaan liggen. De dokter deed wat testen met m'n reflexen en beklopte en betaste uitvoerig mijn borst. Langzaam gleden zijn vingers van boven naar beneden Bij m'n onderbuik aangekomen voelde hij uitvoerig in de liesstreek. Hiervoor schoof hij m'n slipje een klein stukje naar beneden. Het gaf een beetje een tintelend gevoel in m'n buik. Zou nu het moment aangekomen zijn dat het slipje uit moest ? Uitstekend zei de arts. Kom maar weer van de tafel af. De arts nam plaats op een bureaustoel en ik moest voor hem komen staan. Dan zullen we eens even kijken of je wel een gezonde jongen bent. Schuif je broekje maar even naar beneden. Een beetje bedeesd deed ik wat me gezegd werd. M'n slip bleef op m'n bovenbenen hangen. Blaas maar eens even op de rug van je hand. Terwijl ik dat deed plaatste de arts een hand op m'n onderbuik, net boven m'n piemel, en met de andere hand voelde hij uitvoerig aan m'n ballen. De linkerbal is iets verder ingedaald als de rechter zij hij maar dat hoeft verder geen problemen te geven met de vruchtbaarheid. Voor de rest ziet het er allemaal heel goed uit. Vervolgens voelde hij uitvoerig aan de zaadleiders in m'n zak. Kun je de voorhuid altijd goed terugschuiven vroeg hij terwijl hij me aankeek. Ik antwoordde dat dat wel lukte maar niet altijd helemaal probleemloos ging. Mag ik even zij hij toen met een vragende blik. Ik durfde natuurlijk geen nee te zeggen en met z'n linkerhand pakte hij m'n piemel en met z'n rechterhand schoof hij de voorhuid langzaam terug over de eikel, net tot achter de rand. Een beetje pijnlijk was het wel. Altijd goed wassen met lauw water hè ? zei de arts terwijl hij de eikel grondig inspecteerde anders krijg je hiermee problemen. Het lukt toch wel om de voorhuid helemaal terug te schuiven zei de arts. Probeer het nu zelf maar eens. Met een rood hoofd herhaalde ik de beweging. Door al het gefrunnik aan m'n ballen en piemel raakte ik enigszins opgewonden. Ik kreeg weliswaar geen volle erectie maar de eerste tekenen van stijfheid begonnen zich toch af te tekenen. Je hoeft je niet te schamen hoor zei de arts toen hij dit bemerkte; ik zie elke dag tientallen naakte jongens en er zijn er wel meer die hier last van hebben. De gedachte aan al deze naakte jongens maakte het echter alleen nog maar erger. Tjee, wat had deze vent een prachtig beroep. Gelukkig mocht ik m'n onderbroek weer aantrekken. Als je meer last krijgt van je voorhuid dan nu zei de arts zul je je misschien moeten laten besnijden, maar vooralsnog zou ik het nog maar een tijdje aankijken. Ik zal een aantekening maken in m'n dosier en over een paar jaar kijken we wel weer verder. Voor de rest ben je volledig gezond en mag je jezelf weer aankleden.

Toen ik 17 was moest ik voor het laatst naar de schoolarts. Gelukkig was het toen weer de oudere vrouw. Van haar raakte ik op geen enkele wijze opgewonden en de voorhuid kon dan ook heel gemakkelijk over de eikel worden teruggeschoven.

Al met al is het verhaal zoals ik het heb beschreven niet echt spannend maar veel jongens zullen zich hier wel in kunnen herkennen. Een onderzoek door de schoolarts vergeet je niet zo snel, en zeker niet als het zo'n lekkere kerel is.