EEN

Het was in de tijd dat jongens en meisjes zonder pardon van school gestuurd werden als ze met elkaar naar bed waren geweest. De rector waakte over het zedelijk peil van de leerlingen in opdracht van ouders en schoolbestuur. Over seks werd niet gesproken.

Martin was zich daar goed van bewust toen hij als leraar Frans een week naar Parijs ging met 5-VWO. Overdag de scholieren rondleiden langs culturele hoogtepunten en ze stimuleren hun Frans te oefenen, ’s nachts de jongens en de meiden uit elkaar houden, dat was zijn taak.

De leerlingen waren dol op Martin. Hij was vooraan in de dertig, zag er goed uit, en was sportief: hij zwom, zeilde en reed paard. Jaarlijks organiseerde hij een zeilkamp en samen met de manege waar Martins eigen paard stond, zette hij een goedkope cursus paardrijden voor scholieren op. Zijn leerlingen waren blij dat ze met Martin naar Parijs konden.

Wat noch de leerlingen, noch rector, ouders of schoolbestuur wisten, was de reden van Martins vrijgezellenbestaan. In zijn studententijd had Martin wat geheime affaires gehad met mannelijke studiegenoten, maar na zijn afstuderen had hij besloten zijn carrière niet in de waagschaal te stellen. Een openlijk homoseksuele leraar was ondenkbaar, dus stortte Martin zich op zijn werk, op de sport, op zijn huis dat hij eigenhandig verbouwd had en op de grote tuin die hij perfect onderhield.

In Parijs logeerde de groep in een opleidingsinstituut van een grote Franse bank. Wanneer er geen cursussen waren, werden de zalen en de twee- en driepersoons slaapkamers verhuurd. Martin liet zijn leerlingen zelf de kamerindeling maken en het was vanzelfsprekend dat de jongens gescheiden sliepen van de meisjes.

De week werd een groot succes. Martin kon al zijn kennis en enthousiasme kwijt, de leerlingen liepen met rode konen door de wereldstad en ’s avonds werd er goed gegeten en op bescheiden schaal een glas wijn gedronken.

Maar op de donderdagochtend schoven er wolken voor de zon. Martin zag bij zijn rondgang om iedereen te wekken de jongen Bastiaan P. uit de kamer van Elsje H. komen. Dat kon niet. Hoewel het hem tegenstond, moest hij nu iets doen. Stel dat ze bij elkaar geslapen hadden en dat het uitkwam. Als hij niet optrad, zou dat het einde van zijn carrière als leraar kunnen betekenen. Intimiteiten tussen leerlingen door de vingers zien, was zo goed als “gelegenheid geven” en een ergere zonde bestond er in die tijd nauwelijks.

Martin talmde niet langer en riep Sebastiaan mee naar zijn kamer.

“Heb jij in Elsjes kamer de nacht doorgebracht?”

“Ja meneer.”

“Ik wil nu niet weten wat jullie gedaan hebben, maar je begrijpt dat ik dit niet kan laten passeren.”

“Ja meneer.”

“De laatste twee nachten slaap je bij mij op de kamer. Als we weer thuis zijn, zal ik bepalen welke stappen er genomen moeten worden. Zeg tegen Elsje dat ze hier met niemand over praat en hou zelf ook je klep dicht. Weten je kamergenoten ervan?”

“Ik lag alleen meneer; ik slaap licht en kan niet tegen snurken.”

“Akkoord. Wegwezen, aankleden.”

Martin wist niet wat hij gedaan had. Twee nachten deelde hij zijn kamer met Bastiaan. De jongen vertoonde geen enkele preutsheid, kleedde zich aan en uit zonder zich af te wenden en liep zelfs langer naakt rond dan strikt nodig was.

Bastiaan had halflange, donkere krullen. Zijn grote, bijna zwarte ogen stonden priemend in zijn gezicht en hij had stevige sensuele lippen. De meisjes waren niet afkerig van hem.

Zijn naaktheid was voor Martin meer dan prikkelend. De jongen was mager, iets te mager misschien, maar zijn benen en zijn schouders waren fraai gespierd. Zijn billen waren klein, bolrond en stevig. Zijn onderbenen waren redelijk behaard aan het worden, zijn bovenbenen waren zo goed als onbegroeid. Rond zijn geslacht stond een stevige bos krulhaar en heel voorzichtig, als een sliertje rook, kroop er een spoor van beharing in de richting van zijn navel. Ook op zijn borstbeen stond een klein plukje haar; zijn tepels waren nog kaal.

Kin en wangen vertoonden nog zo weinig baardhaar dat hij met eens per week scheren kon volstaan, wat opmerkelijk was voor een donkerharige jongen van zeventien.

Martin probeerde zo weinig mogelijk te kijken. Genieten van de schoonheid van deze jongen was uit den boze, hij zou zich chantabel maken en alle risico’s lopen die hij zo stelselmatig had willen vermijden.

Het lukte hem zich te beheersen en de schoolreis werd succesvol afgesloten. Op zaterdagavond keerde de groep terug in de provinciestad A. waar Martins school gevestigd was.

TWEE

Het was zondagmiddag. Martin reed met zijn paard over afgelegen paden in het bosrijke gebied rond de provinciestad A. Wat te doen met Bastiaan? Melding maken van het feit bij de rector zou Bastiaan zijn schoolcarrière kosten. De jongen was een intelligente en veelbelovende leerling. Maar hij moest wel iets doen. Hij kon dit incident niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Maandagochtend zou hij Bastiaan in de les zien. Daarna moesten ze maar eens een gesprek hebben.

Bastiaan zat met neergeslagen ogen tegenover Martin aan een tafel. Het lokaal was leeg.

“Wat gaat u doen, meneer?”

“Als je hebt gedaan wat ik denk, ben ik verplicht dit te melden bij de rector.”

“En dan word ik van school gestuurd?”

“Dat is wel gebruikelijk. Wat is er gebeurd in Parijs?”

“Ik heb bij Elsje geslapen.”

“Alleen geslapen?”

Martin voelde een mengeling van onbehagen en lichte opwinding in zich ontstaan.

“We hebben het gedaan, meneer.”

“Helemaal?”

“Ja meneer, alles.”

“Kan ze zwanger worden?”

“Ik had een condoom, meneer.”

“Dat zal dan wel goed aflopen.”

“Mag ik wat vragen, meneer?”

Bastiaan keek hem nu recht in de ogen, met een licht wanhopige blik.

“Ga je gang.”

“Wilt u alstublieft geen melding maken? Ik wil op school blijven en hierna gaan studeren. Geeft u mij een andere straf, ik zal alles doen wat u zegt, maar alstublieft, zeg het niet tegen de rector.”

Het klonk alsof Martin zijn laatste redding was, alsof hij voor zijn verdere bestaan en geluk volledig afhankelijk was van zijn docent.

Er viel een stilte. Martin dacht koortsachtig na. In principe was hij op de hand van zijn leerlingen, hij wilde ze het leven zo min mogelijk zuur maken. Maar Bastiaan verdiende het gestraft te worden. Hij moest leren dat hij de regels niet aan zijn laars kon lappen. Maar hoe hem afdoende te straffen? Als het Bastiaan echt wat waard was, zou hij misschien zelf een goede straf kunnen verzinnen. Pedagogisch zou dat heel waardevol zijn…

“Ik ben bereid erover na te denken, Bastiaan. Ik zal je een voorstel doen. Zaterdagmiddag kom je om twee uur naar mijn huis. Je bedenkt zelf een passende straf. Dat moet écht een straf zijn, geen flauwekul. Als ik die straf net zo passend vind als jij, ga ik niet naar de rector. Zit je onder de maat, dan sta je maandag voor zijn bureau. Akkoord?”

“Dankuwel, meneer. Ik zal u niet teleurstellen.”

De week verliep in de gebruikelijke, aangename routine. Lesgeven, sporten, wat klussen in de avonduren en weer lesgeven. Zo werd het zaterdag. Een winderige, herfstige zaterdag, met flarden mist in de ochtend en af een toe een flets zonnetje rond het middaguur.

De hele zaterdagochtend was Martin onrustig. Waar zou Bastiaan mee komen? Zou dit hele experiment goed uitpakken? En wat als het misging? Dan konden ze maandag allebei hun opwachting maken bij de rector.

Om exact twee uur drukte Bastiaan op de bel. Ze liepen door naar de studeerkamer van Martin.

“En, Bastiaan, wat is je voorstel?”

“Mijn vader heeft een boek over Engelse kostscholen, meneer. Ik heb dat gelezen en daarin staan strafmaten voor allerlei vergrijpen.”

“Engelse kostscholen,” dacht Martin, “wat wil hij daarmee?”

“Ze geven daar lijfstraffen. Voor ontucht staat een hoog aantal stokslagen. Ik wil graag dat u me zo straft.”

Verwarring maakte zich van Martin meester. Een lijfstraf? Martin was tegen lijfstraffen. Zoiets deed je niet. Maar zijn afkeer ging gepaard met een vreemde spanning in zijn buik, een gevoel van opwinding waarvoor Martin zich normaal zou gêneren in het bijzijn van een leerling.

“Een lijfstraf dus?”

Hij probeerde zijn stem normaal te laten klinken.

“Ja meneer. En het is aan u te bepalen hoeveel slagen u me toedient en waarmee. Ik ben bereid alles te ondergaan wat u passend vindt.”

Martin realiseerde zich nu dat dit de consequentie was van zijn pedagogische opvatting. De leerling kwam met een straf die bepaald niet onder de maat was. Een goede lijfstraf betekende een aantal dagen pijnlijk zitten. Maar hoe dit aan te pakken? In elk geval moest hij zijn afkeer ervan duidelijk maken, hoewel die afkeer langzaamaan met steeds duidelijker gevoelens van wellust gepaard ging. Misschien moest hij Bastiaan dan ook maar verantwoordelijk stellen voor de rest van de straf.

“Meneer?”

Martin begreep dat zijn zwijgen de jongen onzeker maakte.

“Is dit onder de maat, meneer?”

“Nee, nee ik denk het niet. Ik weet alleen nog niet waarmee ik de straf ten uitvoer zal brengen.”

Martin leek nog even te twijfelen.

“Laten we het zo doen, Bastiaan. Je krijgt tien minuten om hier in huis een aantal strafwerktuigen te vinden. Je mag overal kijken. Breng ze mee en als ze me bevallen, gaan we aan de slag. Vergeet het schuurtje in de tuin niet.”

Bastiaan keek verrast op. Een zekere twinkeling in zijn ogen verried de opluchting over dit besluit.

“Goed meneer, ik ben zo terug.”

Binnen de tien minuten stond Bastiaan weer voor hem. In het schuurtje had hij wat rotan stokjes gevonden waarmee Martin sommige tuinplanten de hoogte in leidde. Ook had hij er verschillende stukken zeiltouw aangetroffen. Uit de keuken bracht hij een houten kaasplankje mee en in de hall had hij uit de paraplubak een leren rijzweep en de dressuurzweep van glasfiber gehaald. Onverbloemd trots legde hij de spullen op Martins bureau, trok vervolgens de gevlochten riem uit zijn jeans en zei: “Alstublieft meneer.”

“Je moet beseffen, Bastiaan, dat ik dit een onaangenaam karwei vind.”

Martin voelde dat zijn geslacht zich in zijn broek begon te roeren.

“Ik ben tegen lijfstraffen en zal deze straf met de grootst mogelijke weerzin ten uitvoer leggen. Ik doe het omdat ik je graag mag en ik wil dat je eindexamen doet op onze school en daarna kunt gaan studeren.”

“Dankuwel, meneer.”

“Volg mij naar de zolder.”

Martins zolder was een complex van ouderwetse houten constructies. Horizontale balken gestut door houten steunberen bepaalden het beeld. Ze waren nog niet boven of Bastiaan liet zijn broek zakken, trok zijn shirt uit, en stapte uit onderbroek en sokken. Daar stond hij, in zijn glorieuze juveniele naaktheid, welgevormd, goedgebouwd en met een trots die geen woorden van node had. Hij nam een van de touwen van Martin over, keek naar een balk en bood Martin zijn polsen aan. Martin wierp de andere hulpstukken op een oude sofa, nam het touw, legde vakkundig een aantal knopen, wierp het touw over de balk en trok Bastiaan aan zijn armen omhoog. Zijn zolen stonden nog net plat op de grond. Met éen beweging van zijn rechtervoet duwde Martin Bastiaans benen uitelkaar, legde om elk van zijn enkels een stuk touw en bond de voeten vast aan twee steunberen. Hij kon geen kant meer op.

Martin had het warm gekregen. Zijn hoofd gloeide en hij voelde zijn hart bonken in borst en keel. “Eerst de riem,” dacht hij, “zijn eigen riem.”

“Je mag schreeuwen, Bastiaan, niemand zal je hier horen.”

Zijn stem begon allengs zekerder te klinken.

“Ik bepaal wanneer de straf ten einde is. Ga je daarmee akkoord? Je kunt nu nog terug.”

“Ik ga akkoord, meneer, graag meneer. U bepaalt alles, ik geef me aan u over.”

Martin nam de riem en haalde uit. Zacht eerst, maar algauw harder. De stevige billen werden langzaam rood. Het leren vlechtsel liet een ruitjespatroon achter waarop de huid licht schilferig werd. Vijf slagen, tien… twintig…

Sebastiaan gaf geen kik. Zijn onderlijf gaf licht mee bij elke slag, voor zover het touw dat toeliet.

Martin wierp de riem van zich af en bekeek de jongen. Tot zijn verbazing zag hij dat diens geslacht gezwollen was. Het wond hem op! Martin legde zijn hand om de harde erectie.

“Zo, dus dit is het corpus delicti. Hiermee heb je die arme Elsje uitgewoond?”

Hij vond het lekker dat zo te zeggen, merkte hij. Hij ging op in zijn rol.

“Ja meneer.”

“En hoe was dat?”

“Fijn meneer.”

“Je hebt haar geneukt.”

“Ja meneer.”

“Heb je haar diep geneukt?”

“Ja meneer.”

“Hard geneukt?”

“Ze bloedde, meneer.”

“Ze was nog maagd?”

“Ik denk het, meneer.”

De gedachte aan Bastiaan die zijn minstens achttien centimeter in het kutje van de kleine Elsje H. prikte, maakte een vlammende razernij in Martin wakker. Hij zag het meedogenloze beuken van Bastiaan in de nog bijna onbehaarde opening van Elsje, het dierlijke woeden van de op springende staande pik, diezelfde pik die hij nu in zijn hand had…

Hij raapte de riem op, haalde uit en zag hoe het leer de eikel van de jongen striemde. En nog een, op zijn ballen, op zijn stijve die stoer overeind bleef staan, en nog een, tot Bastiaan een dierlijke kreet uitstiet, een loeien bijna, van achter uit zijn keel.

Martin kreunde. Het zweet stond hem op het voorhoofd. Zijn ademhaling ging gejaagd. En hij voelde zijn eigen erectie knellen in zijn broek.

“Heb je dit verdiend, jongen?”

“Ja meneer, dank u wel, meneer.”

Martin pauzeerde even. Toen hij weer op adem was, legde hij de riem weg en nam de rijzweep. Even twijfelde hij over het plankje, maar hij besloot dat niet te gebruiken.

Hij ging achter de jongen staan.

“Ik heb hier de rijzweep. Je krijgt er veertig slagen mee. Is dat genoeg?”

“Ja meneer.”

“Dat is het foute antwoord. Het juiste antwoord moet zijn: ‘Dat bepaalt u, meneer’. Begrepen?”

“Jawel meneer.”

“Je straf wordt vermeerderd tot vijftig slagen. Is dat voldoende?”

“Dat bepaalt u, meneer.”

“Heel goed. Je spreekt elk tiental hardop uit”

Martin deed een stap terug en haalde de zweep over Bastiaans billen. Een dieprode striem kwam meteen opzetten, er ontstond reliëf in de billen. Na vijf slagen zwollen de rondingen gelijkmatig op. Martin ging door.

“Tien.”

Langzaam voerde hij de intensiteit van de slagen op.

“Twintig.”

En het tempo. Met ijzeren regelmaat trok Martin vlijmende strepen over de billen.

“Dertig.” Bastiaans stem werd onvaster dan voorheen.

Nu daalde Martin af met de zweep naar het deel van de bovenbenen dat net onder de billen lag. Hij zag aan het samentrekken van Bastiaans bilspieren dat hij een gevoelige plek had gevonden. “Dit is rechtvaardig,” zei hij in zichzelf, “dit heeft de jongen verdiend. Tot bloedens toe heeft hij Elsje geneukt met die bovenmaatse puberpik van hem. Oog om oog, tand om tand, bloed om bloed.”

“Veertig.” Het leek of er een lichte snik in Bastiaans stem kwam. Zou hij te hard slaan? Nee, natuurlijk niet. En daarbij, hij, Martin, bepaalde hoe hard en hoe vaak hij sloeg, en niet dat rotjong dat hem bijna in problemen met de schoolleiding gebracht had door die ongebreidelde, dierlijke driften van hem. En met extra kracht zwiepte Martin de laatste tien slagen over de nu blauw wordende billen en benen van de jongen.

“Vijftig.” Nauwelijks hoorbaar bracht Bastiaan het laatste getal eruit.

Alles werd stil nu. Van buiten drongen geen geluiden door naar binnen, op een enkele, in de verte claxonnerende auto na. De wind was gaan liggen. Het moest inmiddels na drieën zijn. Martin liep om Bastiaan heen en zag dat zijn lid nog steeds stevig overeind stond. De zweep had hem rode vlekken bezorgd op de schacht en er stond een gezwollen ader op zijn zak. Martin keek de jongen in het gezicht. Ja, hij had gehuild. Zijn wangen waren betraand, maar zijn ogen keken Martin fier recht aan. Deze jongen stond voor zijn afspraak. Hij kende zijn lot en onderging het blijmoedig, al kon je aan zijn lippen zien dat hij zich verbeten had.

“Laatste ronde”, sprak Martin. “Het doet me pijn, maar het moet. Later zul je me dankbaar zijn, daar put ik nu mijn troost maar uit.”

Martin keek naar de sofa en zag de glasfiberzweep. Dat was een gemeen ding. Hij had er wel eens gedachteloos mee op zijn eigen hand geslagen en hij herinnerde zich de pijn nu nog.

“Ontspan je. Ik wil niet dat je steeds die bilspieren aantrekt. Ik interpreteer dat als verzet en zal de strafmaat opvoeren als je me tegenstreeft.”

Bastiaan zei niets meer. Hij wachtte geduldig af wat er komen ging.

Martin nam de dressuurzweep en bevoelde deze met zijn hand. Het dunne, buigzame materiaal liep naar het eind uit in een steeds ijler wordende vorm. Een slag in de lucht gaf een hoog, fluitend geluid. De zweep was lang, vergeleken met de rijzweep.

Hij nam wat afstand en keek waar de punt van de zweep zou neerkomen als hij nu sloeg. Het uiteinde kwam precies voorbij de billen. Met een trekkende beweging vanuit de slag zou hij een prachtige striem kunnen maken.

Bastiaan begon licht te hijgen. De spanning van het wachten werd voelbaar. Martin haalde uit en streek hard langs Bastiaans kont. Op de raaklijn werd een kleine dunne, lange streep zichtbaar, de gezwollen huid barstte open alsof er een scheermes langs gegaan was en langzaam vulde de striem zich met bloed.

Martin haalde nog eens uit, iets lager. Zelfde procédé, weer een dun streepje bloed. Aan het einde ervan verzamelde het zich tot een kleine druppel die als een rode traan naar beneden gleed.

Nog eens. En nog eens. Precies tien evenwijdige strepen maakte Martin. Een rood gelinieerd schriftje dat langzaam uitliep. Bloed om bloed.

Bastiaan schokschouderde. Hij snikte zachtjes. Martin legde de zweep neer en maakte de touwen om polsen en enkels los.

DRIE

“Was dit voldoende?”

“Dat bepaalt u, meneer. Dankuwel.”

Ik hoop dit nooit meer te hoeven doen. Het druist tegen al mijn principes als leraar in. Ik heb mezelf en mijn idealen geofferd voor jou. Begrijp je dat?”

Met moeite onderdrukte Martin een lichte wrevel tegen zijn eigen schijnheiligheid, maar Bastiaan leek niets te merken.

“Mag ik u bedanken, meneer?”

Nog voor Martin kon antwoorden, knielde Bastiaan voor hem op de planken vloer van de zolder. Behendig maakte hij Martins riem los en diens gulp open. Met zijn rechterhand haalde hij Martins onverminderd stijve pik eruit en opende er zijn mond voor.

“Dit heeft hij vaker gedaan”, flitste het door Martin heen. “Dit verraadt handigheid en ervaring.”

Bastiaan slokte Martins pik diep in zich op. Met zijn linkerhand beroerde Bastiaan zijn eigen pik. Martin sloot zijn ogen. De warme jongensmond bewoog en zoog tegelijk. “Hou het tegen,” dacht Martin, “ik wil nog niet komen”, maar het beeld van de geschonden billen en de herinnering aan het geluid van de zweep en het lichte schokschouderen van de gestrafte leerling versterkten het op handen zijnde klaarkomen.

Toen Martin het rood voor zijn ogen zag worden en dacht dat hij het nu niet veel langer meer hield, liet Bastiaan zijn pik ontsnappen, keek met vochtige lippen omhoog en zei: “Nog niet, meneer. Ik wil dat u met mij doet wat ik met Elsje heb gedaan. Wilt u mij neuken?”

In éen beweging stond de jongen op en ging op zijn buik op de oude sofa liggen. Martin aarzelde nu niet meer. Hij schoof de benen van Bastiaan uit elkaar, legde een kussen onder zijn buik, zodat zijn gehavende kont uitdagend omhoog kwam, spuugde in zijn handen en wreef de klodder speeksel in Bastiaans hol.

Martins eikel was glanzend en nat. Hij stortte zich op de jongen, legde aan en stootte zich in éen keer in hem vast. Weer die dierlijke kreet, die mengeling van pijn en wellust, van woeste overgave en beestachtig in bezit genomen worden.

Martin prikte zijn kloppende lul diep in hem. Zijn lendenen dansten een woeste dans op de stevige, kleine billen. Op éen hand steunend trok Martin met zijn andere hand de zwarte krullenkop van Bastiaan naar achteren. Hij zag de open mond, de volle lippen en voelde zich diep in dat lichaam opgenomen worden. Toen kwam het. Als een lawine die voorafgegaan wordt door bulderend geraas, voelde Martin diep vanuit zijn onderlichaam een vloed van sperma opkomen. Nog drie machtige stoten en toen spoot hij zijn zaad in de jongen, ver in hem, diep, dieper, en weer klonk het dierlijke krijsen van de 17-jarige die zich definitief gewonnen gaf aan zijn meester.

Toen Martin hem tien minuten later op zijn zij draaide, zag hij dat Bastiaan ook was klaargekomen. De oude sofa vertoonde een grote natte plek vol vers kleverig jongenssperma.

“Dankuwel, meneer.”

“Het is goed zo.”

Buiten was het weer gaan waaien. Onwillekeurig dwaalden Martins gedachten af. Hij zag zich weer met zijn klas door Parijs lopen, het Louvre, de métro… terwijl Bastiaans bloed opdroogde in zijn schaamhaar.